از دیدگاه من، جراحی زیبایی و بازسازی صورت نیازمند شناخت دقیق آناتومی اسکلتی، بافت‌های نرم و تناسبات سه‌بعدی صورت است. در ارزیابی هر بیمار، روابط میان استخوان‌های فک و صورت، موقعیت چانه، گونه‌ها، بینی و بافت‌های نرم بررسی می‌شود تا ناهماهنگی‌های ساختاری به‌صورت دقیق شناسایی شوند.
در جراحی‌های زیبایی، هدف، اصلاح متناسب ساختارهای صورت و ایجاد هماهنگی میان اجزای مختلف چهره است؛ در حالی‌که در جراحی‌های بازسازی، تمرکز بر بازگرداندن فرم و عملکرد طبیعی در نواحی است که در اثر تروما، بیماری، ناهنجاری‌های مادرزادی یا جراحی‌های پیشین دچار نقص شده‌اند.
انتخاب تکنیک جراحی بر اساس شرایط آناتومیک، میزان نقص، کیفیت بافت‌ها و نیازهای اختصاصی هر بیمار انجام می‌شود. در موارد پیچیده نیز ممکن است بازسازی استخوانی و بافت نرم به‌صورت مرحله‌ای یا ترکیبی انجام شود.
هدف، دستیابی به نتیجه‌ای است که ضمن اصلاح مشکل موجود، با ساختار طبیعی صورت و ویژگی‌های فردی بیمار هماهنگ باشد و عملکرد طبیعی صورت نیز تا حد امکان حفظ یا بازسازی شود.
